Historia Początki Początkowo filozofia była uznawana za sprzeczną z kulturą rzymską, która miała być oparta na surowych cnotach republikańskich. Filozofowie działający w Republice rzymskiej byli kilkakrotnie z miasta wydalani (w latach 173, 161 i 155/156 p.n.e.). Greckie wpływy kulturowe, w tym m.in. sceptycyzm Karneadesa, wzbudzały gniew Katona Starszego. Poselstwo dwóch filozofów epikurejskich (nieznanych bliżej Aljakosa i Filiskosa) zostało wydalone z powodu zbytniej swobody obyczajów i zachęcania młodych do korzystania z przyjemności. Stopniowo jednak filozofia zaczęła się zakorzeniać w Rzymie.
Pod koniec II w. p.n.e. w towarzystwie Scypiona Młodszego działał stoik Panajtios. W przeciwieństwie do innych greckich filozofów Panajtios dostrzegł w Rzymie wznoszącą potęgę i nowe wartości polityczne (odrodzenie się ideałów obywatelskich). Dostosował też grecki stoicyzm do umysłowości i wrażliwości Rzymian, nakierowując go bardziej ku celom praktycznym i indywidualnemu działaniu. Na przełomie II i I w. p.n.e. nauczali także filozofowie epikurejscy: Amafiniusz i Filodemos. Z ich kręgu pochodzą pierwsze filozoficzne teksty w języku łacińskim, znane obecnie jedynie z krytycznych uwag Cycerona.