Miniatura z rękopisu Consolatio Philosophiae z 1385.
Wybitnym medioplatonikiem rzymskim był Apulejusz z Madaury. Rzymianinem (pochodzącym z Etrurii) był Ameliusz, uważany za najwierniejszego ucznia Plotyna, i przez 24 lata przebywający w jego szkole w Rzymie, nim pod koniec życia udał się do Syrii.
Późniejszą, niejednorodną grupę rzymskich filozofów stanowili tzw. neoplatonicy łacińskiego Zachodu (IV-V w.n.e.), którzy uproszczony platonizm łączyli z chrześcijaństwem. Należeli do nich: Chalcydiusz, Mariusz Wiktoryn, Ambrozjusz Teodozjusz Makrobiusz (autor Snu Scypiona), Marcjan Kapella i Boecjusz (autor O pocieszeniu, jakie daje filozofa). Jedynie Wiktoryn i Boecjusz starali się stworzyć rozbudowaną syntezę obu nurtów. Autorzy ci są pomostem między filozofią starożytną i średniowieczną i dzięki nim platonizm od początku odciskał piętno na tej epoce.
Filozofia chrześcijańska thumb|Najwcześniejszy znany portret Augustyna z Hippony. Fresk z VI w. n.e., Lateran, Rzym. Chrześcijaństwo przez długi czas było wrogie filozofii, traktując ją jako część pogańskiego świata. Filozofia okresu cesarstwa wiązała się często z religiami wschodu czy z mistycyzmem lub była (jak stoicyzm) materialistyczna.