Pisma rzymskich stoików podejmowały problematykę etyczną i psychologiczną, natomiast logika i fizyka, ważne dla wcześniejszych filozofów tego nurtu, miały charakter poboczny. Rzymskim wkładem w tę problematykę filozoficzną był problem relacji woli i władz poznawczych człowieka, najpełniej rozwinięty później przez Augustyna z Hippony. Podobnie jak inne szkoły filozoficzne cesarstwa, stoicyzm z czasem coraz bardziej nabierał zabarwienia spirytualistycznego i podejmował wątki religijne. Ze względu na konsekwentny materializm stoicyzmu stopniowo tracił jednak na atrakcyjności wśród współczesnych na rzecz bardziej uduchowionych nurtów (w szczególności neoplatonizmu) oraz nowych religii (chrześcijaństwa). Zmierzch stoicyzmu zaczął się po panowaniu Marka Aureliusza i w III w. n.e. zanikł on jako odrębny nurt filozoficzny.
Platonizm Od drugiej połowy II w. n.e. zaczyna się odnowienie platonizmu. Rozwój tego nurtu był związany z rosnącym zainteresowaniem duchowością i religijnością. Duże zainteresowanie budziły symbolizm, numerologia, alegorie. Najważniejsze dzieła platoników powstały w języku greckim i nie są opisane w tym haśle, chociaż niektórzy z wybitnych filozofów działali w stolicy cesarstwa (Plotyn, Porfiriusz).
thumb|Boecjusz w więzieniu.