Kinematografia estońska – ogół produkcji i dystrybucji filmowej na terenie Estonii, przez którą rozumiane są: do 1918 roku – terytorium w obrębie Imperium Rosyjskiego; w latach 1918–1940 – Republika Estońska; w latach 1940–1990 – Estońska Socjalistyczna Republika Radziecka; po 1990 – niepodległe państwo w obecnych granicach.
Kino estońskie przed radziecką aneksją Pierwsze stałe kino na terenie Estonii założono w Tallinie w 1908 roku, wtedy też ukazała się pierwsza nakręcona na ziemiach estońskich kronika z wizyty króla szwedzkiego Gustawa V. W latach 10. XX wieku pierwsze dokumenty przeznaczone dla ludności Estonii tworzył reżyser Johannes Pääsuke, jednak na pierwszą estońską twórczość fabularną trzeba było zaczekać do 1924 roku, kiedy Konstantin Märska już w niepodległym kraju stworzył epos historyczny Mineviku varjud (1924), niezachowany do czasów współczesnych. W 1931 roku powstała wytwórnia filmowa Eesti Kultuurfilm. Kiedy w 1934 roku do władzy doszedł reżim autorytarny, podjęto działania na rzecz otoczenia opieką estońskiej kinematografii. W latach 1936–1937 stworzono pierwsze archiwum filmowe gromadzące dorobek estoński, jednak po agresji ZSRR w 1940 roku jego działalność została zlikwidowana.