Autentycznym kultem cieszył się dramat historyczny osadzony w realiach wojen inflanckich, Ostatnia relikwia (1969) Grigorija Kromanova, a szczególną popularność zdobyła również adaptacja filmowa Wiosny Oskara Lutsa, nakręcona przez Arvo Kruusementa (1969).
W latach 70. XX wieku ujawniło się zjawisko nazywane estońską Nową Falą, zapoczątkowane przez Jaana Toominga. Jego krótkometrażowy film Lõppematu päev (1971), niedopuszczony przez radziecką cenzurę aż do 1990 roku, ze swym portretem współczesnego miasta „stał w absolutnej sprzeczności z nieco romantycznymi, często stosunkowo opanowanymi i pogodnymi scenami wiejskimi poprzednich dekad”. Co więcej, Lõppematu päev stanowił drapieżną satyrę na radziecką współczesność. Eksperymentalną formą wyróżniały się także inne filmy Toominga: zrealizowany wraz z Virva Aruoją Värvilised unenäod (1975) oraz Mees ja mänd (1980). Innymi estońskimi produkcjami nowofalowymi były filmy science fiction, wśród nich koprodukcja polsko-estońska Test pilota Pirxa (1978) w reżyserii Marka Piestraka, Hotel „Pod poległym alpinistą” (1979) Grigorija Kromanova, telewizyjny kryminał SF 31. osakonna hukk (1979-1980) Peetera Urbli, animacja Klaabu kosmoses (1981) Avo Paistika oraz dwie krótkometrażówki Soolo (1979) i Pulmaplit (1981) Raula Tammeta.