Wczesna kariera parlamentarna Richardson była pod wpływem neoliberalnej myśli Miltona Friedmana i Friedricha Hayeka. Wyróżniała się w Partii Narodowej jako zwolenniczka wolnego rynku i ekonomii, prywatyzacji i liberalizacji handlu. To znacznie różniło ją od poglądów premiera Partii Narodowej Roberta Muldoona, który opowiadał się za interwencjonistycznym podejściem, opartym na znacznych pożyczkach zagranicznych. Skupienie się na kwestiach finansowych samo w sobie wywoływało komentarze, ponieważ wiele parlamentarzystek (szczególnie w Partii Narodowej) ograniczało się raczej do spraw takich jak zdrowie czy opieka społeczna.
Po przegranych wyborach 1984 roku, Richardson została członkiem opozycji. Wyróżniała się silnym poparciem dla radykalnych reform gospodarczych nowego ministra finansów Partii Pracy, Rogera Douglasa. Te reformy, czasami nazywane rogernomiką jako nawiązanie do amerykańskiej polityki reagonomika Ronalda Reagana, obejmowały prywatyzację majątku państwowego, zniesienie ceł i dotacji oraz zastosowanie monetaryzmu do kontrolowania inflacji. Wielu członków Partii Pracy postrzegało te reformy jako sprzeczne z tradycyjną polityką lewicowej Partii Pracy, ale sprzeciwiały się im również bardziej konserwatywne skrzydła Partii Narodowej.