Szczególnie wrogo nastawieni byli zwolennicy Roberta Muldoona, tradycjonalistycznego konserwatysty, który sprzeciwiał się reformom wolnorynkowym jako podważającym władzę państwową.
Krótko po tych wyborach, Jim McLay zastąpił Muldoona na stanowisku lidera Partii Narodowej i mianował Richardson rzecznikiem (spokeperson) do spraw edukacyjnych. W lutym 1986 roku nastąpiły kolejne zmiany w partii. Ludzie tacy jak Bill Birch i George Gair, których McLay kojarzył z erą Muldoona, zostali pozbawieni stanowisk i zastąpieni przez nowszych posłów, takich jak Richardson i Simon Upton. Taki ruch, według McLay, miał pomóc ożywić partię. To posunięcie okazało się jednak zgubne dla samego McLaya, ponieważ Birch i Gair sprzymierzyli się z jego rywalem, Jimem Bolgerem, który niedługo później wygrał wewnętrzne wybory z McLayem i został liderem partii. Dla Richardson, zmiana ta nie była dobrym znakiem, ponieważ Bolger (i wielu jego sojuszników) nie byli jej zwolennikami.