Na wyspie panuje klimat tropikalny. W czasie II wojny światowej góry były pokryte lasem deszczowym złożonym z wysokich drzew. Nadbrzeżne równiny, które otaczają większą część wyspy, pokryte były gęstą dżunglą. Większość plaż na Nowej Brytanii była otoczona zalesionymi mokradłami, a duża liczba rzek i strumieni biegnie od źródeł w górach do morza. Wszystkie te cechy terenu znacznie skomplikowały ruch jednostek wojskowych na Nowej Brytanii. Liczba miejsc nadających się do lądowania na amfibiach była również ograniczona przez rafy koralowe, które odgradzają większość wybrzeża wyspy.
Populacja wyspy w 1940 roku została oszacowana na ponad 101 000 autochtonów oraz 4674 Europejczyków i Azjatów. Rabaul, położony na północno-wschodnim wybrzeżu Nowej Brytanii, był główną osadą na wyspie i największym miastem w Archipelagu Bismarcka. Miasto służyło jako stolica administrowanego przez Australię Terytorium Nowej Gwinei, odkąd siły australijskie zajęły tę dawną niemiecką kolonię w 1914 roku.