thumb|Teren obozu jenieckiego w Sandakanie 24 października 1945 roku, kilka miesięcy po zniszczeniu obozu przez wycofujące się wojska japońskie. Na terenie tzw. obozu nr 1 (na zdjęciu) odkryto później masowe groby zawierające ciała 300 australijskich i brytyjskich jeńców. Uważa się, że byli to żołnierze pozostawieni w obozie po drugim marszu. W każdym grobie znajdowało się po kilka ciał, w niektórych przypadkach nawet dziesięć Sandakańskie marsze śmierci () – przymusowa ewakuacja alianckich jeńców wojennych więzionych w obozie jenieckim w Sandakanie na Borneo Północnym, przeprowadzona przez Cesarską Armię Japońską w 1945 roku, w ostatniej fazie wojny na Pacyfiku, zakończona eksterminacją ponad 99% jeńców.
W styczniu 1945 roku w związku z obawami przed aliancką inwazją oraz zniszczeniem lotniska, przy którego budowie pracowali jeńcy, dowództwo japońskiej 37 Armii postanowiło przenieść jeńców na zachodnie wybrzeże protektoratu. Ze względu na fakt, iż alianci panowali na morzu i w powietrzu, ewakuacja została przeprowadzona drogą lądową. Pierwsza grupa jeńców wyruszyła z Sandakanu 28 stycznia, druga – 29 maja, a trzecia – 15 czerwca. Przemarsz przez bagna i pokryte gęstą puszczą góry zamienił się w „marsz śmierci”, podczas którego Australijczycy i Brytyjczycy masowo ginęli z wyczerpania lub z rąk strażników.