Portrety te stanowią nowy punkt do dyskusji na temat płci biologicznej i płci społecznej.
Udział Edison w „Gender: Beyond Memory” (1996) w Tokyo Metropolitan Museum of Photography zaowocował wystawami indywidualnymi w Japonii i innym projektem Women of Japan – fotograficznym esejem japońskich kobiet z różnych środowisk i kultury.
W czasie pandemii koronawirusa zapoczątkowała projekt Pandemic Shadows – obrazy cieni, które zależą od światła i czasu, a czasem powietrza – jej zdaniem, istota czasu pandemii.
Jej zdjęcia są omawiane w trzech kanadyjskich i amerykańskich filmach dokumentalnych, były prezentowane na wystawach w Nowym Jorku, San Francisco, Seattle, Kanadzie, Danii, Wielkiej Brytanii i Japonii. W 2001 roku jej zdjęcia były przedmiotem indywidualnej wystawy w Narodowym Muzeum Sztuki w Osace.
Artystka zaznacza, że jej praca musi być zakotwiczona w ludziach, a nie być tylko pięknymi obrazkami; zawsze pyta ludzi, jak chcą być przedstawiani.
Edison wyszła za mąż dwukrotnie i ma córkę z każdego małżeństwa. Identyfikuje się jako osoba biseksualna, Żydówka, osoba queer, aktywnie współpracuje z queerowymi organizacjami aktywistycznymi, w tym Queer Nation. Mieszka w San Francisco.
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy fotografowie Kategoria:Amerykańskie feministki i feminiści Kategoria:Ludzie urodzeni w Nowym Jorku Kategoria:Urodzeni w 1942 Kategoria:Artystki i artyści LGBT