Wanda Kiedrzyńska (z domu Puzinowska) (ur. 1 stycznia 1901 w Łodzi, zm. 30 marca 1985 w Warszawie) – polska historyk.

Życiorys W 1920 ukończyła gimnazjum Wacławy Arciszowej w Lublinie, a następnie przeprowadziła się do Warszawy, gdzie w 1922 rozpoczęła studia na Wydziale Filologii Polskiej na Uniwersytecie Warszawskim. W 1924 poślubiła rotmistrza Karola Kiedrzyńskiego, 1928 uzyskała stopień magistra i rozpoczęła pracę w Archiwum Wojskowym. W 1932 otrzymała przeniesienie do Instytutu Badania Najnowszej Historii Polski, zwanego Instytutem Piłsudskiego, w 1935 została tam kierownikiem archiwum i pełniła tę funkcję do wybuchu II wojny światowej. Prowadziła badania nad aktami Związku Walki Czynnej, Polskiego Skarbu Wojskowego i organizacji strzeleckich, z których wnioski publikowała w latach 1933-1939 na łamach „Niepodległości”. Po wybuchu wojny zaangażowała się wraz z mężem w działalność Związku Walki Zbrojnej, za co zostali aresztowani 20 listopada 1941. Po śledztwie została uwięziona na Pawiaku, skąd 30 maja 1942 została przetransportowana do obozu koncentracyjnego Ravensbrück (numer 11402), gdzie przebywała do 28 kwietnia 1945. Podczas uwięzienia prowadziła wśród więźniarek tajne nauczanie oraz inicjowała życie kulturalne.