Po zakończeniu wojny powróciła do Warszawy, gdzie powierzono jej pracę kierownika archiwum i biblioteki w Instytucie Pamięci Narodowej przy Prezydium Rady Ministrów. W 1947 na łamach „Dziejów Najnowszych” publikowała recenzje książek poświęconych więźniom obozów koncentracyjnych. W 1950 Instytut zlikwidowano, została wówczas normalizatorem w Polskim Komitecie Normalizacyjnym. Od 1957 pracowała w Instytucie Historii PAN, gromadziła wówczas materiały o historii obozu Ravensbrück, publikowała je w języku francuskim w formie artykułów. W 1961 ukazała się drukiem jej praca naukowa „Ravensbrück. Kobiecy obóz koncentracyjny” na podstawie której uzyskała stopień doktora nauk historycznych, w 1965 nastąpiło wznowienie publikacji. W 1964 ukazała się bibliografia druków dotycząca hitlerowskich obozów koncentracyjnych, w 1972 praca „Powstanie warszawskie w książce i prasie”Wanda Kiedrzyńska z domu Puzinowska, Muzeum Historii Polski. Przez wiele lat przewodniczyła polskiemu Klubowi Byłych Więźniarek Obozu Ravensbrück, który założyła wspólnie z Olgą Nider-Dickman. Pełniła również funkcję wiceprzewodniczącej międzynarodowej organizacji Byłych Więźniarek Obozu Ravensbrück oraz była członkiem Rady Naczelnej ZBOWiD.