stacje wyczekiwania (oznaczone brytyjskimi kryptonimami STA „A” oraz STA „B”) dla kandydatów na Cichociemnych oczekujących na przerzut do Polski z pobliskiego lotniska Campo Casale.
„Rozkaz organizacyjny” Bazy przewidywał, że początkowo ustalona struktura organizacyjna może zostać zmieniona zarządzeniem dowódcy G.B.P „w miarę aktualnych potrzeb”, co później miało kilkakrotnie miejsce.
Dowódca Głównej Bazy Przerzutowej Dowódcą (komendantem) G.B.P. mianowany został oficer wywiadu z Oddziału VI (Specjalnego) Sztabu Naczelnego Wodza mjr dypl. Jan Jaźwiński, jeden z pierwszych przeszkolonych polskich spadochroniarzy (Znak Spadochronowy nr 0005). Od początku zajmował się organizacją lotniczych zrzutów cichociemnych oraz zaopatrzenia dla Armii Krajowej, od końca sierpnia 1940 jako szef Samodzielnego Referatu „S”, od 4 maja 1942 do stycznia 1944 jako szef Wydziału Specjalnego (S) w Oddziale VI (Specjalnym). Otrzymał kryptonim „Sopja” oraz uprawnienia dowódcy pułku.
O mianowaniu mjr. dypl. Jaźwińskiego Naczelny Wódz gen. Kazimierz Sosnkowski powiadomił listem z 24 stycznia 1944 gen. Sir Henry'ego M. Wilsona, dowódcę wojsk alianckich w obszarze śródziemnomorskim.