W 1921 roku Claire Monestès wraz z Léonie Fabre otworzyły w Marsylii swoją pierwszą wspólnotę ukierunkowaną na pomoc młodym kobietom pracującym. W pokoju przy rue de Breteuil powstał ośrodek rekreacyjny i restauracja dla młodych robotnic, które pracowały w okolicy Starego Portu.
W 1934 roku Monestès założyła kolejną wspólnotę – tym razem w Paryżu, w parafii Saint-Médard w 5. dzielnicy.
W dniu 14 lutego 1939 Claire Monestès zmarła. Członkinie jej wspólnoty miały wówczas od 20 do 35 lat. Wybuch II wojny światowej spowodował ich rozproszenie.
Od tego czasu nastąpiła przerwa w działaniach skoordynowanych, choć mniejsze grupy inspirowane działaniem Monestès prowadziły działalność lokalną. Dopiero w 1960 r. grupy wspólnotowe we Francji ponownie się zjednoczyły. Były to grupy z Créteil, Tuluzy, Nicei, La Rochelle i Aix-en-Provence.
W 1963 roku Sobór Watykański II zatwierdził Instytut w prawach zakonu.
W 1967 roku, w odpowiedzi na wezwanie jezuitów do współpracy z INADES (Afrykańskim Instytutem Rozwoju Gospodarczego i Społecznego, obecnie CERAP),. francuskie wspólnoty rozszerzyły swoją działalność na kontynent afrykański: Wybrzeże Kości Słoniowej.