Geneza Trwająca dziesięć lat rewolucja kulturalna przyniosła chińskiemu społeczeństwu nie tylko straty materialne i moralne, ale także rozczarowanie społeczno-polityczne. Po śmierci Mao Zedonga (毛泽东) i aresztowaniu tzw. bandy czworga w 1976 r. przywództwo nad Komunistyczną Partią Chin przejął Hua Guofeng (华国锋). Z powodu swojego dogmatyzmu względem ideologii maoistycznej nie cieszył się on poparciem i w 1978 r. utracił władzę na rzecz Deng Xiaopinga. Na fali odwilży, która wtedy nastąpiła, nazywanej Pekińską Wiosną (北京之春 Běijīng zhī chūn), powstały nowe ruchy literackie przeciwstawiające się dominacji socrealizmu w kulturze. Były to m.in. tzw. poezja mglista (朦胧诗 Ménglóng Shī), literatura poszukiwania korzeni (寻根文学 xúngēn wénxué), literatura awangardowa (先锋文学 xiānfēng wénxué) oraz literatura ran i blizn.
W początkowym okresie naprawiania szkód wyrządzonych przez rewolucję kulturalną, zwanym boluan fanzheng (拨乱反正, dosłownie „powrót do normalności z chaosu”), władze zachęcały twórców do wyrażania opinii na temat minionych wydarzeń. Za dzieło prekursorskie dla literatury ran i blizn uważane jest opowiadanie z 1977 r.