„Wychowawca klasy” (《班主任》 Bānzhǔrèn) autorstwa Liu Xinwu (刘心武), w którym przedstawione zostały losy nauczyciela usiłującego pomóc uczniom uporać się z emocjonalnym bagażem Rewolucji Kulturalnej.
Nazwa ruchu wywodzi się od opowiadania autorstwa Lu Xinhua (卢新华) „Blizna” (《伤痕》Shānghén) z 1978 r. Jego bohaterka podejmuje nieudaną próbę zjednoczenia z uznaną w czasie rewolucji kulturalnej za zdrajczynię i odrzuconą przez siebie matką. Publikacja została entuzjastycznie przyjęta zarówno przez społeczeństwo, jak i władze. W ciągu następnych kilku lat powstały tysiące utworów podobnego rodzaju.
Cechy charakterystyczne Wśród licznych utworów należących do nurtu literatury ran i blizn można wyróżnić pewne często występujące cechy wspólne:
obecność wątków autobiograficznych; zwięzłą formę (najczęściej opowiadania); realizm; obecność metafory rany lub blizny w znaczeniu psychologicznej traumy spowodowanej rewolucją kulturalną; przypisywanie winy za wydarzenia rewolucji kulturalnej bandzie czworga w sposób nie przeciwstawiający się ustrojowi socjalistycznemu; zawarcie elementu „emocjonalnego oczyszczenia”, które pozwala poradzić sobie z traumą; zakończenie w duchu optymistycznego zwrotu ku przyszłości; przewijanie się wątków ściśle związanych z rewolucją kulturalną, m.in.