Wierni uznali, że to kara za zniszczenie cudownego drzewa.
Na miejscu pnia po zrąbanym drzewie postawiono niewielką kaplicę, w której zawieszono wota jako poświadczenie uzdrowień i cudów. Potem przetrzymywano je za ołtarzem nowego kościoła, następnie na jego strychu. W końcu XIX wieku ówczesny proboszcz nakazał je spalić. W 1865 władze carskie zakazały pielgrzymek do Dąbrówki.
Kaplica przetrwała do 1944. Została rozebrana przez Niemców, którzy potrzebowali materiału budowlanego na okopy.
Po objawieniach W 1861 do Dąbrówki kierowało stałego kapłana. Nie mógł jednak prowadzić akt metrykalnych i udzielać sakramentów. W 1864 i 1868 biskup płocki Wincenty Teofil Popiel w czasie wizytacji parafii Kadzidło odwiedził Dąbrówkę. Odprawił nabożeństwo w kaplicy.
Mimo braku pozwolenia na grzebanie zmarłych w Dąbrówce, w 1888 przy kaplicy w wymurowanym grobie pochowano posługującego tu ks. Walentego Placyda Podgórskiego. Ciało kapłana zabrali z Kadzidła wierni z Dąbrówki, Płoszyc i Nasiadek. Kapłana pochowano zgodnie z jego wolą w Dąbrówce.
W rezultacie kaplicę zamknięto na dwa lata. Rzadko przyjeżdżali tu kapłani. Wierni nadal grzebali zmarłych przy kaplicy.