W okolicy zaczęto opowiadać o cudownej barci. W 1823 delegat biskupa poprosił władze cywilne o ścięcie drzewa, ponieważ wierni bardziej czcili drzewo bartne niż obraz w ołtarzu w kaplicy.
Przed początkiem maja 1850 (lub 1849) do barci udały się dwie młode dziewczyny: Marcyna i Rozyna. Przyozdobiły drzewo kwiatami, a święty obrazek ozdobiły wiankiem z kwiatów leśnych i zieleni, następnie odmówiły modlitwę Zdrowaś Maryjo. Zapadał zmierzch, kiedy wokół drzewa pojawiła się łuna. W dzieni dziewczęta zobaczyły Matkę Bożą z Dzieciątkiem na lewej ręce. Upadły na ziemię, a potem pobiegły do wsi, opowiadając, co widziały. Przy barci zaczęli gromadzić się ludzie. Pielgrzymowali z sąsiednich wsi i parafii. Codziennie o zmroku przy drzewie widziano jasność, a czym pojawia się twarz Maryi. Pojawiły się pierwsze uzdrowienia. Objawienia trwały 20 lat.
W 1881 do barci przyjechał proboszcz z Nowogrodu ks. Romuald Skrodzki. Przekonał wiernych, że nie należy modlić się do drzewa, ale zbudować na tym miejscu kościół. Ścięto cudowne drzewo, które kapłan przeżegnał. W drodze powrotnej, podczas przeprawy przez rzekę Pisę wpadł do wody, gdy załamał się lód. Uratował się, że zaraz po powrocie do Nowogrodu zmarł.