Reichsgesetzblatt) i weszła w życie następnego dnia – 24 marca 1933.
Postanowienia Zgodnie z ustawą o pełnomocnictwach rząd Rzeszy uzyskał uprawnienie do wydawania ustaw bez konieczności uzyskiwania każdorazowej zgody Reichstagu. Należy wyraźnie podkreślić, że chodziło tu o ustawy w ścisłym tego słowa znaczeniu, a nie o dekrety (rozporządzenia) z mocą ustawy, które w choćby niewielkim stopniu mogłyby podlegać kontroli parlamentarnej, nawet jeśli kontrola taka miałaby mieć czysto formalny charakter. Co więcej, ustawodawstwo rządowe zostało nie tylko prawnie zrównane z ustawami zwykłymi (art. 1), ale wręcz w stosunku do nich uprzywilejowane, gdyż ustawy wydawane przez rząd Rzeszy mogły nawet – z kilkoma czysto formalnymi wyjątkami, do których należał zakaz likwidowania instytucji Reichstagu, Reichsratu, rządu i prezydenta – odbiegać od konstytucji Republiki Weimarskiej (art. 2). Projekty ustaw miał przygotowywać kanclerz, a zatwierdzone akty legislacyjne miały wchodzić w życie następnego dnia, po ich ogłoszeniu i publikacji w Dzienniku Ustaw Rzeszy (art. 3). Rząd otrzymał również prawo do samodzielnego zawierania umów międzynarodowych z innymi państwami i wydawania odpowiednich przepisów wykonawczych w celu realizacji tych umów, co w praktyce dawało mu swobodę prowadzenia polityki zagranicznej (art. 4).