Do końca II wojny światowej zbierał się sporadycznie (ostatni raz 26 kwietnia 1942), nie przeprowadzał żadnych debat i uchwalił tylko kilka ustaw – zawsze za jednomyślną zgodą. W efekcie wpływ społeczeństwa na możliwość odsunięcia Hitlera od władzy, a także kontrolę jego poczynań, zmalał praktycznie do zera, a Reichstag, który po fasadowych wyborach w listopadzie 1933 składał się wyłącznie z członków i formalnie bezpartyjnych sympatyków NSDAP, został sarkastycznie nazwany „najdroższym chórem świata”.
Jak na ironię, co najmniej dwa ze środków, które Hitler podjął w celu konsolidacji swojej władzy, jawnie naruszyły ustawę o pełnomocnictwach, z której sam wywodził swoją legitymizację. 14 lutego 1934, wkrótce po ustawie „O przebudowie Rzeszy” (niem. Gesetz über den Neuaufbau des Reichs) z 30 stycznia 1934, która zniosła federacyjny ustrój terytorialny państwa, likwidując odrębność ustrojową krajów związkowych Rzeszy i przekształcając je w zwykłe jednostki administracyjne państwa unitarnego, zlikwidowano również Radę Rzeszy, pomimo że art. 2 ustawy o pełnomocnictwach wyraźnie chronił istnienie zarówno Reichstagu, jak i Reichsratu.