Pół roku później, 2 sierpnia 1934, po śmierci prezydenta Paula von Hindenburga, na mocy uchwalonej dzień wcześniej ustawy, połączono urzędy prezydenta i kanclerza w specjalnie utworzony dla Hitlera urząd wodza i kanclerza Rzeszy (niem. Der Führer und Reichskanzler). Likwidacja niezależnego urzędu prezydenta Rzeszy również stanowiła jawne pogwałcenie art. 2 ustawy o pełnomocnictwach. Przepis ten nie przewidywał jednak żadnych środków zaradczych w przypadku jakichkolwiek jego naruszeń, a w warunkach państwa faszystowskiego zakwestionowanie tych działań w sądzie było praktycznie niemożliwe.
Początkowo ustawa o pełnomocnictwach miała obowiązywać jedynie przez 4 lata (do 1 kwietnia 1937). Jednak 30 stycznia 1937 Reichstag, w pełni kontrolowany przez rząd nazistowski, przedłużył okres obowiązywania ustawy o kolejne 4 lata (do 1 kwietnia 1941). Dwa lata później, 30 stycznia 1939, decyzję o przedłużeniu prawa o dalsze 4 lata (do 10 maja 1943) podjął tzw. Reichstag Wielkoniemiecki, zwołany w 1938 r. po aneksji Austrii i Kraju Sudetów.