Rezultatem bezpośrednich kontaktów Emily Lorimer z Buruszami, przeważnie kobietami, odwiedzin w ich domach i uczestniczenia w codziennych wydarzeniach była seria artykułów na te tematy, publikowanych systematycznie w popularnych brytyjskich magazynach, oraz książka Language Hunting in the Karakoram (wydana w 1939 r.); wyidealizowany przez Emily Lorimer obraz księstwa Hunzy i jej mieszkańców przyczynił się do powstania mitu o szczęśliwych i długowiecznych mieszkańcach Doliny Hunzy. David Lorimer (który nota bene przez parę miesięcy 15-miesięcznego pobytu w Hunzie cierpiał na niezdiagnozowaną chorobę i nie opuszczał domu) nie podzielał wizji Hunzakuts propagowanej przez żonę, oddając się całkowicie badaniom językoznawczym i etnograficznym.
Do lat 30. XX w. stan wiedzy na temat języków mieszkańców wschodniego Hindukuszu i Karakorum był powierzchowny, a w wielu kwestiach błędny, wkład opracowań Lorimera był zatem zasadniczy, a jego trzytomowe dzieło na temat języka buruszaski oceniono za przełomowe (landmark work), a nawet monumentalne (monumental work). Tomy The Burushaski Language, które ukazały się w latach 1935 do 1938, zawierały opracowania gramatyki tego języka i jego odmian dialektowych w tomie pierwszym, teksty z tłumaczeniami w tomie drugim, oraz słowniki i indeks w tomie trzecim.