Następnym dziełem, które dorównywało zakresowi i dogłębności opracowania Lorimera jest również trzytomowa praca niemieckiego językoznawcy Hermanna Bergera Die Burushaski-Sprache von Hunza und Nager, która ukazała się w ponad pół wieku po dziele Lorimera. Oceniając pracę Lorimera Berger określa jego analizę systemu morfologicznego buruszaskiego jaki dokładną i wyczerpującą, popartą ponadto obszernym zbiorem tekstów i przykładów. Krytyczne uwagi kieruje Berger pod adresem opracowania fonetyki buruszaskiego (której to słabości Lorimer sam był świadom), szczególnie systemu samogłosek, np. Lorimer nie rozróżniał różnic w iloczasie samogłosek podwójnych. Mimo istnienia kilku jeszcze niedostatków ocenia w sumie Berger dzieło Lorimera jako zasadniczą inspirację i najważniejszy materiał wyjściowy do przeprowadzenia własnych studiów na buruszaskim.