75% pacjentów było pracownikami szpitala lub odwiedziło jednego z pozostałych pacjentów w szpitalu, co wskazuje na transmisję z osoby na osobę. 2001: kwiecień – maj, dystrykt Meherpur, Bangladesz: 13 przypadków z dziewięcioma ofiarami śmiertelnymi (69% śmiertelności). 2003: styczeń, dystrykt Naogaon, Bangladesz: 12 przypadków z ośmioma ofiarami śmiertelnymi (67% śmiertelności). 2004: styczeń – luty, dystrykty Manikganj i Rajbari, Bangladesz: 42 przypadki z 14 ofiarami śmiertelnymi (33% śmiertelności). 2004: 19 lutego – 16 kwietnia, dystrykt Faridpur, Bangladesz: 36 przypadków, z których zginęło 27 osób (śmiertelność 75%). 92% przypadków dotyczyło bliskiego kontaktu z co najmniej jedną inną osobą zakażoną wirusem Nipah. Dwa przypadki dotyczyły pojedynczego, krótkiego kontaktu z chorym pacjentem, w tym kierowcą rikszy, który przetransportował pacjenta do szpitala. Ponadto co najmniej sześć przypadków obejmowało zespół ostrej niewydolności oddechowej, którego wcześniej nie zgłaszano w przypadku choroby wywołanej wirusem Nipah u ludzi. 2005: styczeń, dystrykt Tangail, Bangladesz: 12 przypadków z 11 ofiarami śmiertelnymi (92% śmiertelności).