Podczas wykonywania wyroku doszło jednak do szeregu komplikacji. Źle dobrana długość sznurów powodowała, że skazańcy nie umierali natychmiastowo poprzez przerwanie kręgów szyjnych, a dusili się. Według raportów lekarskich, zgony następowały dopiero po około 12 minutach, a w jednym przypadku niedostatecznie zaciśnięta pętla stryczka (ze względu na zaawansowany rak krtani skazańca) sprawiła, że dusił się on przez około 20 minut. W przypadku Wandy Klaff nie udało się natomiast uruchomić silnika ciężarówki na której była umieszczona, przez co została spontanicznie zrzucona z platformy przez asystującą przy egzekucji więźniarkę. Ponadto po uśmierceniu skazańców do szubienic dopadł wzburzony tłum, doszło do profanacji zwłok między innymi poprzez bicie, wyrywanie guzików i strzępów odzieży. Pomiędzy gapiami dochodziło również do bójek o stryczki. Ostatecznie siłom porządkowym udało się opanować sytuację i zabezpieczyć zwłoki, które przekazano następnie do Zakładu Anatomii i Neurobiologii Akademii Medycznej w Gdańsku jako pomoc naukową do zajęć z anatomii.