Ta publiczna egzekucja oraz kolejna, wykonana 21 lipca tego samego roku na stoku poznańskiej cytadeli na osobie Artura Greisera, stały się impulsem do podjęcia przez władze decyzji o zaniechaniu wykonywania wyroków w takiej formie. Nie tylko ze względu na drastyczność samego zajścia, ale przede wszystkim z powodu zachowania gapiów (szczególnie w Gdańsku)Potępienie publicznych egzekucji przez ministra Sprawiedliwości [Świątkowskiego], [w:] „Ilustrowany Kurier Polski”, 10 IX 1946, nr 245, s. 2., obawiając się wystąpienia zamieszek. Były to ostatnie publiczne egzekucje wykonane w Polsce.
Drugi proces thumb|upright=1.3|Oskarżeni w drugim procesie. Stoją od lewej: Hans Rach, Fritz Peters, Albert Paulitz, Ewald Foth i Theodor Meyer Proces ten, toczący się przed Sądem Okręgowym w Gdańsku od 9 października do 31 października 1947, miał duże znaczenie ze względu na liczbę oskarżonych (23 esesmanów i jeden kapo) oraz w związku z wysokimi funkcjami pełnionymi przez oskarżonych w obozie. Na ławie oskarżonych zasiedli m.in. Theodor Meyer (zastępca komendanta Stutthofu), Ewald Foth (komendant obozu żydowskiego, jeden z największych oprawców obozowych) i Erich Thun (kierownik obozowego Gestapo, czyli tzw. Wydziału Politycznego).