m.in. amerykańskiego malarza Edwarda Simmonsa. Sportretowali ją Jacques Courtois i . Sargent również był pod wrażeniem jej ekscentrycznej urody i przewidywał, że malując i wystawiając portret Gautreau na Salonie Paryskim zyska rozgłos oraz liczne zlecenia portretowe. Malarz skontaktował się z Gautreau poprzez swojego bliskiego przyjaciela, a jej kuzyna, Bena Castillo. W liście do niego wyraził nadzieję, że chlubiąca się własną urodą Gautreau zgodzi się pozować, chcąc, aby oddano hołd jej pięknu. Chociaż odmówiła wielu podobnym prośbom artystów, Gautreau przyjęła ofertę Sargenta w lutym 1883 roku. Sargent był emigrantem podobnie jak Gautreau, a ich współpracę interpretowano jako motywowaną pragnieniem osiągnięcia wysokiego statusu we francuskim społeczeństwie.

Szkice przygotowawcze Sargent przystąpił do pracy wstępnej wiosną 1883 roku, zamierzał namalować portret w trzy tygodnie i wystawić w majowej edycji Salonu Paryskiego tego samego roku. Pracował wtedy także nad portretem żony amerykańskiego dyplomaty , ale żadnego z obu tych portretów nie ukończył na czas. Ponieważ praca nad obrazem postępowała powoli, zgodnie z sugestią Gautreau w czerwcu udał się do jej posiadłości Les Chênes w na wybrzeżu Bretanii. Rozpoczął tam serię prac przygotowawczych ołówkiem, akwarelami i farbą olejną.