Tradycje jazdy pancernej w I Rzeczypospolitej sięgały wczesnego średniowiecza. Husarze po reformach króla Stefana Batorego przyjęli formę jazdy ciężkiej odpowiadającej późniejszym kirasjerom. Główna różnica polegała na taktyce i na użyciu lekkiej długiej kopii jako głównej broni zaczepnej.

Niemieccy kirasjerzy mały|Niemieccy kirasjerzy Kirasjerzy niemieccy to kawaleria ciężka, przeznaczona pierwotnie do uderzeniowych działań ofensywnych.

Z chwilą wybuchu I wojny światowej w armii Cesarstwa Niemieckiego istniało 17 pułków jazdy ciężkiej: 10 kirasjerów pruskich oraz 7 pułków jazdy ciężkiej, 2 saskie oraz 2 bawarskie. Od 30 grudnia 1916 osiem pułków przeorganizowano w spieszone pułki kawalerii. Od listopada 1917 dziesięć pułków pruskich kirasjerów przeorganizowano w cztery pułki konne i sześć spieszonych, zaś siedem pułków jazdy ciężkiej dzieliło się na pięć konnych i dwa spieszone. 12 kwietnia 1918 jeden rezerwowy pułk kirasjerów rozwiązano.