W przeciwieństwie do dawniejszych kirysów miały też one znacznie ciaśniejsze wcięcia na ręce, co pozwalało osłonić nieco większy fragment torsu. Wcięcia te jednak ograniczały ruch rąk, utrudniając wykonywanie cięć z lewej strony, choć nie przeszkadzało z wyprowadzaniem pchnięć lub cięć z prawej.
XIX-wieczni kirasjerzy nosili stalowe, otwarte hełmy (kaski), nawiązujące do antycznych hełmów Greków i Rzymian. Miały otok z czarnego niedźwiedziego futra, a ozdobione były nadgrzebieniem z końskiego czarnego włosia i piórem pąsowym na lewym boku. Zabezpieczano je paskiem zapinanym pod brodą lub dolną wargą, który dla dodatkowej ochrony wzmacniano metalowymi łuskami. Umundurowanie obejmowało również zamszową kryzę, mundur, skórzane spodnie oraz buty z cholewami (botforty).
Na uzbrojenie kirasjera składały się pałasz (wcześniej rapier), para pistoletów i krótka kawaleryjska skałkówka lub karabinek.
Polscy kirasjerzy thumb|Kirasjer 14 pułku kirasjerów W Księstwie Warszawskim istniał jeden pułk kirasjerów (14 pułk jazdy), sformowany w 1809. W czasie kampanii 1812 został przydzielony do 7 dywizji ciężkiej jazdy generała Jeana Lorge.