Program W 1817 roku Unia Zbawienia przyjęła statut napisany przez komisję, w skład której weszli: P. I. Pestel, S. P. Trubieckoj i Iwan A. Dołgorukow. Zgodnie ze statutem Związek Zbawienia został przemianowany na „Towarzystwo Prawdziwych i Wiernych Synów Ojczyzny”. Towarzystwo głosiło: zniesienie pańszczyzny, zastąpienie ówczesnego ustroju samodzierżawia Imperium Rosyjskiego monarchią konstytucyjną. Większość członków zakładało realizację tychże celów w sposób pokojowy, za pomocą nacisku na opinię publiczną. Członkowie Towarzystwa dążyli do demaskowania zła i wad społecznych, w szczególności: ignorancji ludzi, malwersacji, przekupstwa urzędników, okrutnego traktowania żołnierzy, braku poszanowania godności ludzkiej oraz praw osobistych. Mniejsza część społeczeństwa zamierzała działać poprzez drastyczne środki. M. S. Łunin jako pierwszy zaproponował plan zamachu na cara. Propozycja ta została odrzucona przez Pestela, który zaproponował utworzenia tajnego stowarzyszenia, opracowanie konstytucji i bardziej przejrzystej organizacji. Nieporozumienia co do sposobu realizacji ich programu doprowadziły w końcu do kryzysu i rozwiązania organizacji.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Unia Zbawienia · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.