wprowadzenia prawa do przerwania ciąży.
W 1974 w ramach PS objęła nowo utworzone stanowisko sekretarza krajowego do spraw kobiet. Od 1979 do 1981 zasiadała w Parlamencie Europejskim I kadencji, będąc członkinią frakcji socjalistycznej oraz Komisji ds. Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Ochrony Konsumentów.
Od maja 1981 do maja 1985 była ministrem delegowanym ds. praw kobiet w pierwszym, drugim i trzecim rządzie premiera Pierre’a Mauroy oraz w gabinecie Laurenta Fabiusa. Następnie do marca 1986 w ostatnim z tych rządów zajmowała stanowisko ministra praw kobiet. Już w 1981 zaangażowała się w kampanię na rzecz refundacji środków antykoncepcyjnych, a także na rzecz refundacji kosztów zabiegu przerwania ciąży z ubezpieczenia społecznego, co umożliwiła ustawa z 1982. Zajmowała się również kwestiami związanymi z parytetem, wprowadzona w 1983 ustawa gwarantowała równość kobiet i mężczyzn w życiu zawodowym. W 1981 wsparła także powołanie stowarzyszenia kobiet dziennikarek AFJ.