W latach 20. XX w. jaskinię eksplorowali członkowie Klubu Czechosłowackich Turystów, którzy ocenili ją wówczas jako trudno dostępną i mało interesującą. Mimo to w kolejnych dziesięcioleciach speleolodzy odkrywali jej dalsze korytarze. W latach 60. XX w. dokonano odkryć powiększających długość jaskini do ok. 625 m. Zagradzający dalszą drogę w głąb jaskini długi syfon po raz pierwszy próbowano przenurkować w 1968 r., a następnie w 1974 r. Przebyto go dopiero w 1979 r. Był to wówczas najdłuższy pokonany syfon w jaskini tatrzańskiej. Odkryto za nim ok. 775 m korytarzy poprzegradzanych czterema kolejnymi syfonami, oraz piąty syfon, zbyt wąski do przebycia.
Fauna jaskini W jaskini stwierdzono 35 taksonów bezkręgowców, głównie należących do rzędów skoczogonków (Collembola) i muchówek (Diptera). W wodach jaskini stwierdzono występowanie 18 taksonów zoobentosu. Są wśród nich m.in. studniczek tatrzański (Niphargus tatrensis) – znany z wielu jaskiń tatrzańskich oraz głębinówka ślepa (Bathynella natans). Ponadto w podziemnym potoku płynącym przez jaskinię obserwowano pstrągiGulička, J.: O výskyte rýb v jaskynných a podzemných vodách so zreteľom na Slovensko [w:] "Slovenský Kras", 24 (1986), s. 77–92. Jaskinia jest także ważnym stanowiskiem nietoperzy;