W 1918 wróciła do Polski i zamieszkała w Lubartowie. Działała w wielu organizacjach i stowarzyszeniach. Została członkiem zarządu Polskiego Towarzystwa Miłośników Sztuki w Lubartowie (kierowała działającą w jego ramach sekcją teatralną, prowadziła też bibliotekę i czytelnię) oraz członkiem lubartowskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Prowadziła chór „Lutnia” w Lubartowie, a jej skecze i dialogi wystawiano w tamtejszym teatrze amatorskim (od 1919). W 1923 zorganizowała pierwsze w województwie lubelskim Koło Ligi Obrony Powietrznej Państwa. Została „matką chrzestną” hydroplanu Lubliniak, ufundowanego przez „Głos Lubelski”. Do 1925 kierowała Centralnym Związkiem Młodzieży Wiejskiej powiatu lubartowskiego. W latach 1926–1927 współpracowała ze Związkiem Obrony Kresów Zachodnich.
Około 1935 przeprowadziła się do Lublina, gdzie mieszkała również podczas okupacji. Działała wówczas w konspiracji AK. Od 1944 pracowała w Wydziale Oświaty i Kultury Urzędu Miasta Lublin. Pięć lat później przeniosła się do Wrocławia. Zmarła 16 sierpnia 1962 w Wambierzycach.