Jak zauważył Alojzy Leszek Gzella, Śliwina w swoich utworach satyrycznych wyśmiewała przywary władz powiatu i notabli wojewódzkich, przez co zyskała przydomek „lubartowskiej jędzy”. Z uwagi na zamiłowania regionalne i skłonność do moralizowania porównywana bywa do innej pisarki związanej z Lubelszczyzną, Zofii Ścisłowskiej.
Drukowała w czasopismach, m.in. w piśmie satyrycznym „Diabeł” (1920), tygodniku satyryczno-humorystycznym „Śmiech”, tygodniku młodzieży wiejskiej „Siew”, tygodniku „Zjednoczenie”, jak również w „Twórczości Młodej Polski” (1923-1924), „Świecie i Prawdzie” (1925-1926), „Mównicy Publicznej” (1926), „Słowie Zamojskim” (1929-1930), „Trubadurze Warszawskim” (1927-1930) i „Młodym Polaku” (1928-1930). Przez parę lat pisywała artykuły do dziennika „Głos Lubelski”, a także do czasopism lubelskich „Przegląd Kobiecy”, „Straż nad Bugiem” i „Życie Lubelskie” (Pamiętniki Anusi, 1922). Była autorką ponad dwudziestu utworów scenicznych, m.in. sztuki Macierzyństwo panny Jadzi, którą wystawiono w teatrach kilkukrotnie (Lublin, Warszawa – 1945, Koszalin – 1947, Poznań – 1949).