Po jego śmierci kompozytor i krytyk muzyczny Jan Maklakiewicz na łamach „Dziennika Polskiego” z dnia 20 sierpnia 1945 napisał: „Garbusińskiego można zaliczyć do plejady chlubnych pionierów, upowszechniających szeroko naszą muzykę. Nazwisko jego stoi obok takich ludzi jak Maszyński, Niewiadomski, Wallek Walewski, ks. Gieburowski, Nowowiejski, Kozura, Lechoń…”. „Wychował całe pokolenia dobrych muzyków, dyrygentów i wirtuozów organowych: Geiger, Kozak, Kisza, Mastela i wielu innych”. Kazimierz Garbusiński został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Życie prywatne W 1909 poślubił Wiktorię Sękara, z którą miał cztery córki: Zofię (1910), Jadwigę (1911) – późniejszą żonę dowódcy ORP Błyskawica Zbigniewa Węglarza, Marię (1914) i Wandę (1920).
Twórczość Skomponował około 500 utworów, w większość o treści religijnej – oratoria, msze, misteria pasyjne, utwory organowe, pieśni chóralne, kolędy. Komponował również utwory świeckie. Niektóre utwory, jak Siedem Słów Chrystusa czy Boże Narodzenie, przedstawiane były w teatrach krakowskich Słowackiego czy Bagateli.
Do jego prac pedagogicznych zaliczamy: „Melodie”, oraz podręcznik do nauki śpiewu „Dyktaty Muzyczne”. Utwory Garbusińskiego były wydawane nakładem własnym, przez wydawnictwa krajowe, a także przez B.J. Zalewski Chicago.
Przypisy