Lucjana Żeligowskiego, zezwolono mu na przejście do oddziałów polskich, z którymi wrócił do Polski w maju 1919 i następnie przydzielono go do 2. p.a.p. Armii gen. Hallera.
W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 11 Pułku Kresowego Artylerii Polowej. Wyróżnił się w walce pod Pohostem nad rzeką Słucz oraz 21 września 1920 podczas forsowania rzeki Muchawiec. 29 września tego roku został ranny w walkach na szosie Kobryń–Baranowicze–Słuck. Ewakuowano go do Szpitala Ewangelickiego w Warszawie, gdzie 8 listopada 1920 został udekorowany osobiście przez Wodza Naczelnego marszałka Józefa Piłsudskiego – orderem „Virtuti Militari” V klasy.
Po zakończeniu wojny wraz ze swoim pułkiem stacjonował w Stanisławowie, a później został przeniesiony do 24 pułku artylerii polowej w Jarosławiu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 305. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W 1924 został przeniesiony na własną prośbę do 13 pułku artylerii polowej w Równem. 12 kwietnia 1927 został mianowany na stopień majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 i 46. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W czerwcu tego roku został przeniesiony z 13 pap do kadry oficerów artylerii z równoczesnym przydziałem do 2 Okręgowego Szefostwa Artylerii w Lublinie na stanowisko referenta.