LZSS – słownikowa metoda bezstratnej kompresji danych. LZSS jest ulepszonym wariantem metody LZ77.

Nazwa metody pochodzi od nazwisk: Lempel-Ziv-Storer-Szymanski, została opracowana przez Jamesa A. Storera i Thomasa G. Szymanskiego i opisana w 1982 roku w Journal of the ACM, w artykule pt. Data compression via textual substitution (s. 928–951).

Algorytm LZSS jest używany między innymi w programach PKZIP i ARJ.

Algorytm kompresji Metoda LZSS, tak samo jak LZ77, używa bufora, podzielonego na dwie części: słownik (bufor słownikowy) – przechowującą ostatnio przetwarzanych symboli, obejmujący indeksy bufor wejściowy (bufor kodowania) – przechowujący symboli, które mają zostać zakodowane, obejmujący indeksy

Wartości i są dobierane tak, aby były potęgami dwójki. Rozmiar słownika jest dużo większy niż bufora wejściowego, w praktyce ma kilka-kilkadziesiąt kilobajtów.

W każdym kroku algorytmu w słowniku wyszukiwany jest najdłuższy podciąg równy początkowi bufora wejściowego, charakteryzowany parą ( ), gdzie – indeks początku podciągu, – jego długość. Symbol w buforze następujący po dopasowanym ciągu oznaczmy jako