Zainicjowała przebudowę obory folwarku Bucze w Górkach Wielkich na stanicę harcerską; budowę rozpoczęto w 1928 roku. 5 czerwca 1932 roku poślubiła Mariana Łowińskiego. Od 30 października 1937 roku zajmowała się referatem obozowym w komendzie chorągwi. 27 marca 1938 roku została ponownie wybrana w poczet Zarządu Okręgu. W okresie międzywojennym mieszkała w Katowicach przy ul. Wojewódzkiej 29.
1 września 1939 roku jako pracownik państwowy została ewakuowana z synem Michałem (ur. 1935, zm. 2000; polski konsul w Brazylii); znalazła się w Przemyślu, 15 października 1939 roku wróciła do Katowic. Około 17 października 1939 roku gestapo zabrało ją z mieszkania na przesłuchanie do komisariatu przy ul. Juliusza Ligonia w Katowicach. Przebywała kilka miesięcy w hitlerowskim więzieniu. Po uwolnieniu wróciła do domu, jednak otrzymała nakaz dziennego meldowania się. Wraz z siostrą Marią zniszczyła potencjalnie obciążające materiały z danymi osobowymi, związane z działalnością plebiscytową, powstańczą i harcerską. Podczas II wojny światowej prowadziła działalność konspiracyjną: pomimo inwigilacji wstąpiła do żeńskiej komórki Polskich Sił Zbrojnych, była komendantką Wojskowej Służby Kobiet, organizowała tajne nauczanie, pomagała więźniom obozu Auschwitz i ich rodzinom. W 1939 roku działała w konspiracyjnym Pogotowiu Harcerek.