Znajdująca się w pobliskim Wielkim Młynie Miejskim turbina Francisa również została zniszczona.
Braniewo odtąd do ostatniego dnia roku 1945 pozostało już bez prądu. Szczęśliwie elektrownia w pobliskich Pierzchałach nie uległa zniszczeniu w czasie działań wojennych i już jesienią 1945 mogła wznowić pracę, zasilając w energię elektryczną nawet odległy Elbląg i Malbork. Aby prąd popłynął do Braniewa, trzeba było odbudować zniszczoną linię przesyłową. Dokonano tego przy pomocy niemieckiej ludności miasta. 31 grudnia 1945 dotarła ponownie do Braniewa energia elektrycznaStanisław Achremczyk, Alojzy Szorc, Braniewo, Olsztyn 1995, s. 263.
Decyzję o odbudowie zniszczonej elektrowni w Braniewie podjęto dopiero w roku 1953, w tym roku dokonano też inwentaryzacji zniszczonego kompleksu elektrowni. W 1957 przez Politechnikę Gdańską został wykonany projekt naprawy i uruchomienia elektrowni. Prace budowlane i naprawcze zostały rozpoczęte w roku 1962 i trwały dwa lata. W założeniu projektowym przyjęto zasadę maksymalnego wykorzystania istniejącej instalacji turbinowej, gdyż szczęśliwie w dobrym stanie zachowały się dwie wodne turbiny Francisa. Nowy budynek siłowni został posadowiony na przedwojennym obrysie fundamentów i zachowanych komorach turbin.