Opowiada bardzo osobiście o ucisku lesbijek z Chicana i opowiada o płciowych oczekiwaniach wobec zachowań, które normalizują szacunek kobiet do męskiej władzy w jej społeczności. Rozwija ideę „nowej mestizy” jako „nowej wyższej świadomości”, która przełamie bariery i będzie walczyć z dualistycznymi normami płci męsko-żeńskiej. Pierwsza część książki dotyczy izolacji i samotności na pograniczu kultur, druga składa się z poezji. W książce Anzaldúa używa dwóch odmian angielskiego i sześciu odmian hiszpańskiego. Robiąc to, celowo utrudnia czytanie osobom nie dwujęzycznym. Język był jedną z barier, z którymi Anzaldúa miała do czynienia jako dziecko. Chciała, aby czytelnicy zrozumieli, jak frustrujące są bariery językowe. Książka została napisana jako ujście jej złości i zachęca do bycia dumnym ze swojego dziedzictwa i kultury.
W rozdziale 3 książki, zatytułowanym Entering Into the Serpent, Anzaldúa omawia trzy kluczowe meksykańskie kobiety: La Llorona, La Malinche i Matka Boża z Guadalupe, znane jako Trzy Matki (hiszpański: Las Tres Madres) oraz bada ich związek z kulturą meksykańską.