Ludwik Henryk Wilczyński (ur. 6 września 1892 w Żerebkach., zm. po 1945) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 6 września 1892 w Żerebkach, w ówczesnym powiecie starokonstantynowskim guberni wołyńskiej, w rodzinie Aleksandra i Heleny z Kotowiczów..
19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Służył w 29 pułku piechoty w Kaliszu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 80. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu tego roku został zatwierdzony na stanowisku pełniącego obowiązki dowódcy batalionu sztabowego. 31 marca 1924 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 28. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Po awansie został wyznaczony na stanowisko kwatermistrza pułku. W maju 1927 został przesunięty na stanowisko dowódcy I batalionu. W kwietniu 1928 został przeniesiony do 51 pułku piechoty w Brzeżanach na stanowisko dowódcy II batalionu. W marcu 1930 został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Nisko na stanowisko komendanta. Z dniem 1 stycznia 1933 został przeniesiony do Komendy Placu Kalisz na stanowisko komendanta.