3 czerwca 1866 roku w kościele św. Marcina w Poznaniu poślubiła Stefana Kwileckiego. Mieli sześciu synów. Kwilecki był dziedzicem rozległego majątku Dobrojewo. Prócz administrowania gospodarstwem zajmował się działalnością publiczną: w Centralnym Towarzystwie Gospodarczym i w kółkach rolniczych. Po kilku latach Kwileccy z synami przenieśli się do Wrocławia. Barbara wyjeżdżała również w tym okresie z mężem do Berlina, gdzie ten sprawował mandat posła w Reichstagu.
Była także aktywna społecznie. Przewodniczyła Towarzystwie Czytelni Ludowych, od 1880 roku wchodziła w skład dyrekcji Towarzystwa Pomocy Naukowej dla dziewcząt polskich w Wielkim Księstwie Poznańskim.
Najbardziej zaangażowała się w utworzenie tzw. szkoły elewek w Dobrojewie. Instytucję tę założyła około 1883 roku i prowadziła ją przez 20 lat. Szkoła ta przygotowywała młode dziewczęta, głównie córki gospodarzy lub drobnych rzemieślników, do roli praczek, gospodyń czy kucharek.
W 1907 roku przeniosła się do Poznania, a rodzinne Dobrojewo objął syn Franciszek. Szkołę elewek prowadziła natomiast jej synowa – Jadwiga z Lubomirskich. W Poznaniu w swoim mieszkaniu, w tzw.