mały|316x316px|Chrystus uzdrawiający chorą kobietę w szabat (James Tissot, pomiędzy 1886, a 1896) Kobieta cierpiąca na niemoc – nieznana z imienia kobieca postać biblijna (nowotestamentalna) opisywana w Ewangelii według św. Łukasza (13, 10-17). Przypowieść o niej znana jest jako Uzdrowienie kobiety w szabat.

Opis uzdrowienia kobiety Kobieta od osiemnastu lat pozostawała we władaniu złego ducha niemocy, który wpędził ją w kalectwo. "Była pochylona i w żaden sposób nie mogła się wyprostować". Dostrzegł ją Jezus, podczas jednej z przemów w synagodze. Przywołał ją do siebie i położył na niej ręce, uzdrawiając ją.

Spotkanie Jezusa z kobietą cierpiącą na niemoc miało miejsce podczas wędrówki Chrystusa do Jerozolimy. Św. Łukasz umieścił opis wydarzenia w kontekście serii nauk wzywających do nawrócenia oraz przypowieści o niepłodnym drzewie figowym. Po przypowieści o kobiecie umieszczona jest inna, o Królestwie Bożym oraz mowa Jezusa o zmartwychwstaniu.