Symbolika W innym epizodzie, gdy Jezus wystąpił wobec Żydów, św. Łukasz podkreślił Jego przywiązanie do tradycji judaistycznych. Był niewątpliwie pobożnym Żydem i często nauczał w synagogach. W starożytnych kulturach bliskowschodnich oraz w tradycji greckiej choroba była skutkiem działania złego ducha, demona albo też znakiem nieprzychylności bóstw. Jezus usuwa więc nie tylko chorobę, ale też leczy duszę kobiety. Dzięki temu może ona stanąć prosto i spojrzeć w oczy współwyznawców. Św. Łukasz użył czasownika apolyō, co oznacza dosłownie „uwalniać”, czy też „rozwiązywać więzy”.
Jezus dostrzegając kobietę sam wyszedł z inicjatywą, by do niego podeszła, ponieważ głęboko jej współczuł. Kobiety tradycyjnie były w synagogach oddalone od miejsca, z którego odczytywało się teksty, stały z tyłu. Chrystus zatem nobilitował kobietę, wprowadzając ją w rytualną przestrzeń przeznaczoną wyłącznie dla mężczyzn. Radość kobiety była w tym kontekście potrójna:
została uwolniona od choroby somatycznej ("natychmiast wróciła do zdrowia i chwaliła Boga”), została uwolniona od więzów grzechu (złego ducha), dostąpiła zaszczytu zarezerwowanego wcześniej jedynie dla mężczyzn.
Egzegeci zwracają uwagę na użycie słowa anorthoō (czasownik w trybie biernym), zatem „przywrócona do zdrowia” przez samego Boga.