Jej radość objawiła się w dziękczynieniu.
Uczynek Jezusa nie wywołał jednak entuzjazmu wszystkich uczestników zdarzenia. Przełożony synagogi uznał go za pracę w szabat, mimo że uzdrawianie nie pozostawało wśród 39 czynności zakazanych w to święto. Nagany udzielił jednak nie kobiecie, czy Jezusowi, ale ludowi obecnemu w świątyni. Chrystus nazywa krytyków "obłudnikami" i porównuje kobietę do zwierząt, które można poić w szabat (ona jest jednak spragniona zdrowia ciała i ducha, a dzień święty jest odpowiedni do uzdrawiania). Chrystus odniósł więc tryumf nad przeciwnikami, "a lud cały cieszył się ze wszystkich wspaniałych czynów, dokonywanych przez Niego".
Celem Jezusa nie było w kontekście uzdrowienia kobiety zakwestionowanie świętości szabatu, ponieważ sam był głęboko wierzącym Żydem. Przyczyną Jego kłótni z kapłanami było inne pojmowanie istoty odpoczynku. Szabat nie jest dniem odpoczynku obudowanego listą obwarowań i przepisów, ale dniem wyzwolenia spod mocy tego, co człowieka zniewala, przytłacza i ogranicza. Cud szabatowy dokonuje się na osobie kobiety, przygniecionej ciężarami życia i grzechów. Waga tych czynników powodowała, że dosłownie nie mogła się wyprostować. Nie mogła zatem skierować wzroku ku niebu, ani spojrzeć w oczy innym wiernym.