W czasie Wiosny Ludów w 1848 Tekla, razem z kilkoma innymi kobietami, m.in. Emilią Sczaniecką i Bibianną Moraczewską, stanęła na czele Dyrekcji Opieki nad Rannymi. Zakładała szpitale, opiekowała się rannymi. Zabiegała też o udzielenie pomocy uwięzionym powstańcom. Na ten cel przeznaczyła rodowe srebra.
Kiedy 1861 podczas manifestacji patriotycznych w Warszawie, 27 lutego i 8 kwietnia, doszło do masakry demonstrantów, wstrząsnęło to Polakami także w pozostałych zaborach. W grudniu 1861 w różnych częściach powiatu szamotulskiego postawiono krzyże ku czci ofiar poległych Polaków. Jeden z nich stanął z inicjatywy Tekli Kwileckiej w Bininie, przy skrzyżowaniu dróg z Dobrojewa i Ostroroga. Prokuratura oskarżyła Kwilecką o opór przeciw władzy rządowej i zagrożenie dla publicznego spokoju, ale zarówno sąd w Szamotułach, jak i poznański sąd apelacyjny, nie uznały tego czynu za karygodny i wniosek prokuratury oddaliły.