Podczas powstania styczniowego Tekla Kwilecka, działając w Kółku Pań Wielkopolskich, ponownie zabiegała o udzielenie pomocy powstańcom. Jej syn Stefan kupował w Belgii broń dla powstańców, a potem ukrywał się przez kilka miesięcy poszukiwany przez policję pruską. Natomiast zięć Władysław Niegolewski przedostał się przez granicę między zaborami i wziął udział w powstaniu. Został ranny w bitwie pod Ignacewem i wrócił do Wielkopolski, gdzie oskarżony o zdradę stanu został skazany na karę w więzienia.
W 1864 roku znów stanęła przed sądem w Szamotułach. Tym razem pod zarzutem zbierania składek na rzecz Polaków więzionych w więzieniu w Moabicie. Jednak i tym razem wyrok był uniewinniający. Zamieszkała w Poznaniu, gdzie zajęła się pracą społeczną, głównie na rzecz oświaty dziewcząt i działalnością charytatywną.
W 1871, ponownie wspólnie z Emilią Sczaniecką i Bibianną Moraczewską, założyła Towarzystwo Pomocy Naukowej dla Dziewcząt, którego celem było wspieranie edukacji zawodowej niezamożnych młodych kobiet. Tekla do śmierci należała do dyrekcji tej organizacji.