Zespół badał Janiego podczas codziennych badań klinicznych, badań krwi i skanów. Jani miał być również obserwowany cały czas przy użyciu wielu kamer CCTV i obserwacji własnych. Naukowcy twierdzą, że Jani został wyniesiony z zamkniętego pomieszczenia w celu przeprowadzenia testów i ekspozycji na słońce podczas ciągłego nagrywania wideo.

Po piętnastu dniach obserwacji, podczas których podobno nie jadł, nie pił ani nie oddawał moczu i kału, wszystkie badania lekarskie Jani zostały zgłoszone jako normalne. Lekarze poinformowali, że chociaż ilość płynu w pęcherzu Janiego wahała się i że Jani wydawał się być „zdolnym do wytwarzania moczu w jego własnym pęcherzu”, to ani razu nie oddał moczu. Na podstawie poziomów leptyny i greliny w organizmie Prahada Janiego, dwóch hormonów związanych z apetytem, naukowcy z DRDO przypuszczają, że Jani może wykazywać umiejętność silnego przystosowania się do braku pożywienia i ograniczenia spożywania wody. DIPAS stwierdził w 2010 r., Że planowane są dalsze badania, łącznie z badaniami, w jaki sposób metaboliczne odpady są usuwane z organizmu Janiego, skąd czerpie on energię potrzebną do życia i w jaki sposób utrzymuje swój stan nawodnienia.