Buruszowie z księstwa Hunzy (Hunzakuc) nie uczestniczyli bezpośrednio w wymianie handlowej, czerpali jednak znaczne korzyści z napadów na karawany, porywania osób i odsprzedawania ich na targach niewolników w Kaszgarze.
Pod panowaniem Salima Chana (1784-1824) Hunza rozszerzyła sferę wpływów na północ i wschód, przez co tereny uważane przez władców Hunzy za własne pokrywały się z obszarami uznawanymi przez chińską administrację Kaszgarii za podległe dynastii mandżurskiej. Nie prowadziło to jednak do konfliktów.
Te zaczęły się pojawiać w połowie XIX w., kiedy przeciwko chińskiej dominacji podniosły się muzułmańskie szczepy na terenach na południe od Sache (historyczny Jarkend). W stłumieniu niepokoi wśród miejscowej ludności wzięli udział Hunzakuc, wezwani na pomoc przez władze chińskie, za co w nagrodę władcy Hunzy Ghazanowi Chanowi darowano majątek ziemski w pobliżu Jarkendu i udzielono pozwolenia na zamieszkiwanie w nim. Ponadto formalnie uznano prawa pasterzy z Hunzy do wypasu bydła na terenach przygranicznych po kaszgarskiej stronie przełęczy, co Hunzakuc i tak czynili od pokoleń.