Podczas II wojny światowej T. Ellert zatrudniona była w różnych aptekach Wilna. W latach 1939–1941 pełniła funkcję kierownika w wileńskiej Aptece nr 24 Litewskiego Czerwonego Krzyża, następnie pracowała w Aptece nr 17 i Aptece nr 5.
W czerwcu 1945 roku farmaceutka opuściła Litwę, ekspatriując się do Polski. Zamieszkała w Białymstoku, gdzie na zlecenie Zarządu Miejskiego zorganizowała pierwszą powojenną Aptekę Miejską. Kierowała nią do września 1948, do czasu podjęcia decyzji o przeprowadzce do Gdańska. 1 lutego 1949 roku rozpoczęła pracę na stanowisku starszego asystenta w nowo powstałym Wydziale Farmaceutycznym Akademii Lekarskiej w Gdańsku w Katedrze Farmakognozji kierowanej przez prof. Józefa Kołodziejskiego. Jednocześnie do 1962 roku kierowała Apteką nr 18 przy placu Wybickiego. W roku 1951 uzyskała stopień naukowy doktora nauk farmaceutycznych na podstawie dysertacji napisanej pod kierunkiem prof. J. Kołodziejskiego pt. „Zawartość olejków eterycznych w Ruta graveolens L. w zależności od dojrzałości wegetatywnej”. Istotnym wnioskiem badań naukowych T. Ellert było stwierdzenie, że rośliny wyhodowane w warunkach klimatycznych na Wybrzeżu, mają podobną zawartość olejku eterycznego do surowców pochodzących z krajów południowych, a zatem mogą być wykorzystywane do celów przemysłowych.